JUODKRANTE
Miejscowość, jako część Neringi, jest około 900 mieszkańców. Pierwszy raz wspomniana w kronikach w 1429 r.jako rybacka osada. W 1669 r. Hans Reinisz otrzymuje pozwolenie na zbudowanie przy drodze karczmy, a w następnych latach osada się powiększa. W końcu XVIII w. do Juodkrante przesiedlają się mieszkańcy wsi Karwaicziai, którą zupełnie zasypał piasek. Przeniesiony został wtedy i kościół, który w 1878 r. spłonął. Kościół ewangelicko-luterańki p.w. św. Franciszka z Asyżu odbudowany w 1885 r. W kościele są też katolickie nabożeństwa.   Z przełomu XIX/XX w. zachowały się  wille, domy rybaków, port przy zalewie i port jachtów. Obecnie pięknie odnowiony. Są domy wypoczynkowe, kawiarnie, morska szkoła kadetów, szkoła podstawowa. Od 1959 r. czynna jest biblioteka, poczta, centrum kultury.

     Juodkrante jest jednym z najbardziej uniwersalnych miejsc żaglowania. Żagluje się i na Zalewie i na morzu. Pasują wszystkie kierunki wiatru.

Od II poł.XIX w. na odpoczynek przypływa parostatkami coraz więcej ludzi z Kłajpedy i Tylży. Zaczęto wówczas pogłębiać dno mierzei dla portu i  znaleziono bursztynowy skarb ( 1855-1861). Odkopano około 2000 kg bursztynu i wyrobów sprzed  3000 lat przed Chrystusem. To spowodowało  intensywny rozwój osady. Pracują zagraniczne spółki wydobycia bursztynu. Buduje się dużo hoteli, domów wypoczynkowych, restauracji i sklepów. Miejsce to nazwano Bursztynową Zatoką. Po II wojnie światowej skarb zaginął. Częściowo odnaleziony w Niemczech.

W 1946 r. staje się oficjalnie miastem-kurortem, w 1947 r.Juodkrante jest przyłączona do Kłajpedy, a w 1961 r. staje częścią Neringi.   Ulubionym miejscem turystów jest  Góra Czarownic (Janowa góra)– ekspozycja drewnianych ludowych rzeźb założona w latach 1979-1981, 1988. Ponad 100 rzeźb wykonywali mistrzowie ludowi z całej Litwy. Większość rzeźb, to bohaterowie bajek i legend ludowych: Jurate i Kastytis, Neringa i Naglis…